یک سال گذشت. همین‌قدر بگوییم که «شیر را بر گردن ار زنجیر بود، بر همه زنجیرسازان «میر» بود».
می‌رسد، شاید زود، زمانی که از این یوسفان در حبس و حصر می‌پرسیم که آخر «چون بودید به زندان و به چاه؟» و بشنویم که «همچنان که در مُحاق و کاستْ ماه، در مُحاق ار ماهِ نو گردد دوتا، نی در آخر بدر گردد بر سَما؟»